และ แล้ว ก็ รอด ตาย !!!

 

ตอน นี้ ออก จาก โรง'บาล มา พัก ฟื้น ร่าง กาย ที่ บ้าน แล้ว

 

ไข้ ขึ้น ตั้ง 3 วัน วันที่ 4 ถึงไปโรง'บาล

 

ต้องเจาะเลือด ร้องไห้ใหญ่เลย

 

กลัว เข็ม กลัว เลือด

 

แต่ก็ต้องยอม เพราะร่างกายไม่ไหวจริง ๆ

 

สุดท้าย เปงไข้เลือดออกซะงั้น

 

ทรมานสุด ๆ กลัวผีก็กลัว

 

ร้อน ๆ หนาว ๆ ทั้งคืน

 

สุดท้ายก็ผ่านพ้นมาได้

 

แล้ว ต่อ ไป จะ ดู แล ตัว เอง ให้ มาก กว่า นี้

 

จะ พยา ยาม กิน อา หาร ที่ มี ประ โยชน์

 

จะ ฝืน กิน ผัก จะ กิน ผัก ให้ ได้ (ขอพยายามก่อนละกัน)

 

จะได้ไม่ต้องกลับไปโรงพยาบาล

 

จะได้ไม่ต้องไปนอนทรมาน

 

จะได้ไม่ต้องไปนอนกลัว นอนเงียบเหงา

 

[ตั้งแต่เกิดมาเคยนอนโรง'บาล แค่ตอน 2 ขวบเอง (ตอนที่ไม่รู้เรื่องอะไร)]

 

+++++++++++++++++++++

 

ขอบคุณพี่นุก กะ พี่แซม ที่พาเค้าไปโรงบาล นะ

ขอบคุณน้าแหม่มน้าเปี๊ยก ที่คอยห่วง ดูแล

 

ขอบคุณลูกน้อง (แนน) สุดที่ร๊ากกก ที่ห่วงลูกพี่คนนี้ (ได้ข่าวว่านั่งพับตังค์ใส่กระเป๋าให้)

 

ขอบคุณพ่อ แม่ ที่เป็นห่วง

 

ขอบคุณหยก ที่มาเฝ้า ถึงแม้จะไกลก็ตาม

 

ขอบคุณน้องชายสุดที่รัก ที่ไปทิ้งช้านนไว้ในห้องน้ำ (แต่หยั่งน้อยมานนยางมาเฝ้า)

 

และ ขอบคุณป้าเพ็ญ พี่ติ๊ก และญาติ ทุก ๆ คน ที่ คอยเปงห่วง นะคร้าาาา

 

รักกกกกกกกกกกกกกกกกก ครอบครัว ตระกูล ของเราที่สุดดดดดดดด